Monday, May 18, 2020

TF

Angah ajak aku dengan emak pergi TF. Ada nak beli barang sikit. Tapi tak ajak lah Izzatie dengan Ammar, anak buah dua orang aku tu sebab nak pergi kejap je. Lepas tu cakaplah nak pergi pasar, sebab mungkin mereka tak rasa nak ikut dengan panas dan kena jalan lagi apa semua. 

Kat TF tengah cari-cari barang, ada satu video call masuk kat fon aku. No ayah Izzatie. Haha aku memang rasa dah mesti Izzatie call. Dia nak cakap dengan ibu dia kot.

Aku dan angah dah ketawa. Kantoi la nanti kat TF. Hahah. Izzatie ni pun advanced benar video call terus. Angah pun jawablah. Izzatie cakap dengan ibu dia kejap lepas tu cakap nak cakap dengan Acu. Angah pun passlah fon dekat aku balik. 

"Acu, kakak nak guna manila card nak buat kad raya boleh?" Waktu tu aku adjust camera fon supaya betul-betul muat muka aku je. Ye lah. Kalau nampak sekeliling, memang kantoilah kat TF.

"Ha, ambillah kakak. Guna marker pen dekat cermin muka tu sekali. Kakak nak bagi kad raya kat siti-siti ke?" Siti-siti tu gelaran yang dia panggil sepupu dia kat Taiping. Disebabkan semua sepupu dia ada nama Siti kat depan, Izzatie rangkumkan jadi Siti-siti terus. Senang dah wakili semua. Aku mula-mula dapat tahu boleh tahan nak pecah perut jugaklah gelak. Panjang betul akal dia.

Izzati siap ke meja cermin tu nak pastikan betul tak marker pen yang aku kasi guna tu. "Yang ni ye Acu?" Aku angguk. "Eh kejap Acu, Acu kat mana tu?" Izzati dah mula syak sesuatu.

Aku dah ketawa. "Kat pasar ni, kakak." Ketawa lagi.

"Kat pasar TF ye?" Hahah. Bukan senang nak tipu Izzatie. 

"Ha, oklah kakak, pegilah buat kad raya tu. Ambil je manila kad Acu tu," aku cuba alih topik.

"Haa. Ok," Izzatie balas. Nasib tak banyak soal lagi. Ahaha. 

Lepas balik rumah tu, memang dia tanyalah, pergi TF ye Acu. Aku pass suruh Angah jawab je. Tapi nasib baik Izzatie ok je. 

Sebelum Izzatie nak jalan balik ke Taiping aku bebel kejap, "Tadi kakak pinjam barang Acu tak pulang pun kan. Gunting tah ke mana. Kang terpijak kang luka."

Sebenarnya kesian juga tengok muka dia kena bebel. Pandangan Izzatie kosong je ke TV. Macam nak tembus TV dia tengok. Tapi aku takdelah marah. Sebab aku pun kadang macam tu jugak. Ambil barang kadang tak simpan balik. Lepas tu nak pakai karang, barulah sibuk nak mencari. Mungkin Izzatie ada jugak cerminan diri aku masa kecik.

Waktu nak balik salam tu, Izzatie cemberut je muka. "Nape kakak sedih? Sebab Acu marah tadi eh?" Mata Izzatie dah berkaca sambil air mata dah keluar. Aku nak gelak pun rasa macam tak baik.

"Aa. Takdelah kakak. Acu cakap je. Tak marah kakak pun. Ha kan Acu ada bagi kakak kad raya jugak tadi." Tadi sebelum balik aku ada kasi Izzatie baki-baki kad raya zaman sekolah rendah aku yang tak habis guna. Adalah dalam 5 keping. Memang sejenis hoarder betul tak buang lagi. Hahah.

Izzatie ok lah sikit. Tapi masih teresak-esak tahan sedih. Nak gelak sangat macam tak patut pulak. Tapi terhibur jugaklah dengan Izzatie ni. Jenis hati tisu. Heh. Pastu dapat Acu yang suka bebel dan buli, lagilah. Hahah

Ps: Catatan untuk Izzatie baca bila besar nanti. XD

Luq's story (Sekuel Cerpen Ramadan)

"Luq, kau ingat lagi pasal kalimah toyyibah yang kau share kat aku tu?" 

"Mana tak ingat. Yang waktu kau makan sorang biskut semperit sambil kacau aku lukis tu kan?"

"Alah, potong la kau ni. Aku tengah masuk mood serius ni. Tolonglah kasi can sikit." Afif buat muka tak puas hati.

"Haha," Luq gelak sebaris. Taktahu nak kesian ke nak teruskan menyakat. "Ha, kenapa?" 

"Takde. Aku cuma terfikir. Kalimah yang baik tu ye lah, macam pokok yang segar, subur, berbuah dan boleh dimanfaatkan oleh semua orang kan?" Luq pasang telinga. Okay. Kali ni Afif memang tengah serius.

Luq angguk. 

"Kalau nak interpret dalam keadaan kita sekarang, kiranya kita cakap benda yang baik, buat yang baik yang boleh bagi manfaat kat orang lain lah kan?" Afif sambung.

"Haah. Betul la tu."

"Tapi macam mana nak buat benda baik, cakap yang baik sedangkan kita pun masih tengah berusaha? Rasa macam peliklah tiba-tiba nak nasihat orang itu ini sedangkan diri pun masih bertatih-tatih." Afif..

"Afif, semua orang tak sempurna. Tapi tak salah pun kan untuk saling mengingati. Cuma ye lah, kat negara kita ni, bila cakap benda baik sikit, orang kata tunjuk baik. Bila buat benda baik pulak, orang kata nak show off. Tu la mungkin orang rasa takyah buat apa-apa atau buat jahat lagi mainstream kot. Orang tak perlu judge apa-apa."

Afif cuba hadam kata-kata Luq. Luq ni lepak je orangnya. Takdalah jenis pakai kopiah 24 jam seminggu, duduk masjid setiap masa. Dia pun jenis kawan dengan semua orang. Takdelah rigid dengan orang-orang tertentu je. Tapi entah. Bila cakap dengan Luq, Afif rasa macam selesa. Aura orang seni memang macam tu kot. Otak sentiasa berfikir cari idea baru. 

Luq tambah lagi, "Tapi mungkin word 'nasihat' tu la kot orang boleh rasa macam rasa di-judge. Mungkin dengan cara menyampaikan tu jugak. Tak kena cara. Tu yang kadang-kadang konon nak nasihat, tapi boleh jadi gaduh besar pulak."

Afif angguk lagi. Kali ni dia rasa dapat sambungkan kepingan-kepingan puzzle yang berselerak tu. Walaupun belum cukup sempurna.

"Entahlah Afif, aku pun tak tahu." Lakaran Luq dalam buku sketch dah nak hampir siap. Lukisan satu figura dari sisi dengan badan diwarnakan t-shirt hitam. Mata si pemilik badan dibiar putih. Ada garis-garis halus umpama air dengan ikan-ikan berenang. Entah. Lemas dalam pemikiran mungkin.

"Tak tahu apanya. Betullah tu kau cakap. Memang untuk cakap benda baik tu lagi elok kalau di-pairkan dengan akhlak. Tapi aku selalu dengar ayat ni, "listen to what is being said not who said it". Ada jugak aku selalu baca, "hate the sin not the sinner." 

Afif mengendeng-ngendeng nak lihat lukisan Luq.

"Cuma tu lah. Bila semua dilihat dengan kaca mata kebencian, benda salah sekecil semut pun boleh diungkit. Ya, bukan nak memenangkan yang salah. Tapi kalau dilihat dengan kaca mata rahmah,

_____

Disclaimer: Cerita ni memang aku tak terhabiskan rupanya. Ahaha nanti aku baca balik dan fikir nak sambung macam mana.

Tuesday, May 12, 2020

Ilham

Betullah ilham menulis ni datang pada masa-masa yang tak dijangka. Kadang-kadang waktu lepas bangun tidur. Nak tak nak kena catat kat mana-mana kalau tak nak terus terkubur. 

Ah, siapa kata aku tak rindu nak menulis. Rindu. Cuma kadang bila mana banyak perkara berselirat dalam minda, aku tak tahu nak start dari mana. Haha.

Antara perkara dah berlaku, kejayaan, pemikiran dan sisi pandang, aku lagi suka menceritakan cerita di sebalik cerita.

Monday, May 4, 2020

Common Sense

Hari tu ada kawan aku seorang lecturer tulis kat status FB pasal ketidakprofessionalan mahasiswa uni. Dia ada buat payment dan mesej lah penganjur event formal inform nak bayar. Sekali pic event tu jawab macam kawan siap hahahaha gelak. Dan ejaan melangkaui akal. Mula aku pun rasa biasa je lah.

Ye lah, mungkin nak masuk mood mesra alam kot. Tapi bila lama2 aku rasa wabak mesej orang tak bagi mukadimah ni makin membarah. Tak semua. Tapi cukuplah utk ada dan memberi rasa kepelikan. Tak minta pun dihormati, cuma nak masuk rumah orang pun kena ketuk kan?

Common sense is not so common, huh?

2025

 2025 Sedikit sedikit aku melangkah malas menjejak tahun 2025. Pejam celik pejam celik, sudah masuk bulan tiga dan bulan berpuasa. Tahun 202...